صفر زندگی ...

صفر زندگی ...

جعفرقلی قنبری اهل روستای بنه‌وار استان لالی است و هشت فرزند دارد. پنج فرزند او معلول مادرزادند. دو فرزند وی ازدواج کرده‌اند. یکی از دخترانش به امور خانه رسیدگی و در چوپانی به پدر و مادرش کمک می‌کند. فاطمه و علی هردو توانایی راه رفتن ندارند. آنها هر روز صبح تا عصر در ایستگاه کنار خیابان می‌نشینند و رهگذران به آنها هدیه می‌دهند. رضا هم در نزدیکی آنها می‌نشیند و در سکوت نظاره‌گر دنیای خلوت اطرافش است. فروزان و آمنه در خانه می‌مانند. آمنه گاهی آشپزی می‌کند و کارهای خانه را انجام می‌دهد. آگاهی از زندگی این خانواده لحظه‌ای را برایمان رقم می‌زند که علی‌رغم امیدواری اعضایش، بازتاب سختی زندگی آنان است.
میمه، زنی که فعل خواستن را صرف کرد

میمه، زنی که فعل خواستن را صرف کرد

در میان انسان‌ها هستند کسانی که زندگی را از جنس رفاقت‌ می‌بینند و لحظه‌های خود را وقف مردم می‌کنند. میمه مصداق بارزی از این افراد است. حمیرا قولی 43 ساله و ساکن گمیشان است. او در بین دوستان و نزدیکان خود به میمه معروف است. میمه در ۹ ماهگی مبتلا به پولیو (فلج اطفال) می‌شود و به تشخیص پزشک سه بار عمل جراحی بر روی پایش انجام می‌شود. در 16 سالگی‌ مادرش سکته مغزی می‌کند. میمه برای مراقبت از مادر، ترک تحصیل می‌کند و بعد از فوت مادر به تشویق خانم فرح‌دوست به جمعیت بهزیستی می‌پیوندد. او مجتمع بهزیستی گمیشان را در سال 89 با هشتاد پرونده دایر کرد که اکنون با بیش از 850 پرونده در حال فعالیت است. این مجتمع زیر نظر انجمن معلولان و با همت 9 نفر از افراد کم‌توان جسمی اداره می‌شود. اکنون میمه زندگی‌اش را وقف مددجویان بهزیستی کرده است. او زنی تنها و در عین حال قدرتمند است.
تن‌های رنجور

تن‌های رنجور

نمی‌دانم چرا همه نگاه‌ها به ویلچر‌ها ختم می‌شود!؟ تا ما را می‌بینید خواسته یا ناخواسته نگاهتان را از چشمان‌مان می‌ربایید و روی آهن سرد ویلچر می‌سرانید!؟ چه‌چیزی در خانه چشم ما لانه کرده که تحملش انقدر شاق است!؟ تاکنون پیش آمده که بیاندیشید پشت این تن رنجور روحی سرکش، به زنجیر کشیده شده است!؟ مرد و زن، پیر و جوان، زشت و زیبا فرقی برایتان نداریم!؟ سهم ما از نگاه‌تان تنها این ویلچر است!؟ به این نمی‌اندیشی که زنی روزی از خواب برخواست و خود را در چنگال «ام اس» دید و مصیبتش به سال نکشیده شویش جلوی چشمان او، پای هوو را به خانه باز کرد و اکنون روزها و شب‌ها در غم دوری تنها فرزندش که از او جدایش کردند، در بستری افتاده که همواره از اشک چشمانش‌تر است!؟ می‌ترسی ما را میهمان نگاه مهربانی کنی و سپس به مصیبت‌مان گرفتار شوی!؟ در تمامی این سال‌های سخت و حرمان هنگامی که سراغ شعر سعدی را گرفته‌ام، آن را برای من از بر خوانده‌اند، همه.... «بنی آدم اعضای یک پیکرند» واقعا!؟ تنها با نگاهی کوتاه اما با گرمایی بیکران. این گزارش در محدوده جغرافیایی شهرستان آق قلا و گمیشان استان گلستان عکاسی شده‌ است.
روایت دل‌روشن پارسای حافظ

روایت دل‌روشن پارسای حافظ

احمد پارسا سال ۱۳۶۱ در شهرستان بروجرد متولد شد. با توجه به نابینایی ناگزیر از خواندن دروس با خط بریل بود که در بسیاری از شهرها به سختی پیدا می‌شد، برای همین بود که به همراه خانواده به تهران آمد. احمد تا دیپلم در مدرسه شهید محبی به تحصیل ادامه داد و با توجه به سختی تحصیل با خط بریل قصد داشت تا درس را رها کند، اما رفت‌وآمدهایش به کتابخانه رودکی که محلی برای گردهم آمدن نابینایان است، باعث شد تا به احمد پیشنهاد شود تا ویرایش کتاب‌ها برای چاپ را بر عهده بگیرد، منتهی با این شرط که مدرک کارشناسی داشته باشد و این انگیزه‌ای شد تا ادامه تحصیل را جدی بگیرد. احمد برای به دست آوردن این فرصت شغلی سختی‌های تحصیل آن هم در مقطع دانشگاهی را به جان خرید و سال 91 موفق به اخذ مدرک شد. وقتی با شوق و ذوق مدرک را به کتابخانه می‌برد که آنها می‌گویند که برای استفاده از این فرصت شغلی باید مدرک کارشناسی ارشد داشته باشد. احمد برای ادامه زندگی و امرار معاش به شغل دست‌فروشی روی می‌آورد. در ابتدا در مترو شروع به کار می‌کند، اما به علت افتادن در ریل و منع مسئولین مترو به دست‌فروشی افراد نابینا، به علت کشته شدن و خطرات آن، در سامانه اتوبوس‌های تندرو خط خاوران-آزادی مشغول به کار می‌شود.
اینجا چراغی روشن است

اینجا چراغی روشن است

یا شاهچراغ، منم رقیه که به پا بوست اومدم. اگه تو نبودی، نمیدونم حرف دلمو به کی می‌گفتم. نه اینکه بخوام غر بزنم و ناشکری کنم، نه! اما بعضی وقتا دلم هول می‌کنه. اگه فردا روز منم مثل مادرم سرمو گذاشتم روی زمین، این 4 تا داداشم رو به کی بسپرم!؟ اینا مثل بچه خودم میمونن. تر و خشک‌شون می‌کنم. عین بچه دلشون پاکه، اما خب غصه ام می‌گیره. بچه‌های هم‌سن برادرام، بزرگ شدن، اما اینا بزرگ هم که شدن هنوز بچه هستن. توی کوچه‌ها هنوز مثل اون وقتا بالا پایین می‌پرن. آقام وقتی هر کدوم از داداشم به دنیا اومدن به اسم هر کدوم یه نخل کاشت. نخل‌ها بزرگ شدن و به بار نشستن، اما این چهارتا طفل معصوم... آقام اون وقتا مثل الان زمین‌گیر نبود. تو رو به غریبی‌ات قسمت می‌دم که شفاعت اینا رو بکن. این داداشام لنگه این نخل‌ها بشن، سبز و بلند.
نامه‌ای از یک تفنگچی

نامه‌ای از یک تفنگچی

نمی‌دونم چطوری بنویسم. نه اینکه بلد نباشم بنویسم، نه! تا پنجم سر کلاس رفتم. از مدرسه فقط حرفایی که راجع به ایلمون «خمسه» بهمون گفتن یادم مونده، می‌گفتن که قدیما زورش خیلی زیاد بوده و کلی تفنگچی هم داشته، تفنگچی‌های بلد و قدر. یه بار از معلم پرسیدم «بزرگ شدم می‌تونم تفنگچی بشم؟» همه بهم خندیدن. منم غصه‌ام گرفت. الان وقتی بچه‌های کاکام می‌گن بیا با هم مشق بنویسیم، غصه‌ام می‌گیره. یاد اون روز می‌افتم که بهم خندیدن. بچه‌های کاکام رو خیلی دوست دارم. به‌خصوص وقتی کوچیکن. بزرگ که می‌شن از من بزرگتر می‌شن. نه اینکه دوست ندارم بزرگ بشن، نه، اما...! صبح‌ها وقتی کاکام گله رو می‌بره صحرا دلم می‌گیره. آخه روزا مجبورم پیش زن کاکام بمونم و همش اون تر و خشکم کنه. من تفنگچی که هیچ حتی چوپان هم نشدم! شبا وقتی همه می‌خوابن، فانوسمو بغل می‌کنم و از بین سوراخ‌های چادر به آسمون نگاه می‌کنم. توی آسمون بین ستاره‌ها، شکل یک تفنگچی رو می‌بینم. قد بلند و رشید... سوار اسب و تفنگ به دوش.
فریادهای «لالی»

فریادهای «لالی»

شهرستان لالی در 45 کیلومتری مسجد سلیمان واقع است و اغلب ساکنان آن از طایفه بختیاری هستند. جمعیت این منطقه ۳۵ هزار نفر است که در تابستان به علت کوچ عشایر به ۲۳ هزار نفر می‌رسد. روستانشینان شهرستان لالی از محرومیت شدید در زمینه دسترسی به امکانات بهداشتی رنج می‌برند و برای تأمین مایحتاج خود مشکلات فراوانی را متحمل می‌شوند. نداشتن مسکن استاندارد و امن، معابر صعب‌العبور و مال‌رو، واقع شدن روستاها در مناطق کوهستانی یا سیل‌خیز، دوری از شهر و مراکز بهداشتی، وجود اختلال در شبکه مخابرات منطقه، فقدان سرویس بهداشتی مناسب و آب آشامیدنی ناسالم از جمله مشکلات روستانشینان شهرستان لالی است. مجموع این مشکلات باعث شیوع اقسام بیماری‌های عفونی، پوستی و گوارشی بین روستانشینان شده است، علاوه بر این اطلاعات ناکافی در خصوص رعایت مسائل بهداشتی و نادیده گرفتن بهداشت فردی هم ماندگاری بیماری‌های واگیردار را تشدید می‌کند. در عین حال فرهنگ غالب این منطقه ازدواج فامیلی است و عدم آگاهی خانواده‌ها، غلبه نگرش مردسالارانه و گرانی آزمایش‌های ژنتیک باعث بروز معلولیت‌های مادرزادی در این منطقه شده است.
اندیکا؛ زیبای محروم

اندیکا؛ زیبای محروم

روستای محروم ده دیک شیمبار در منطقه اندیکا واقع در شمال شرقی استان خوزستان قرار دارد، این روستا و روستاهای همجوار آن از کمترین امکانات رفاهی همچون آب، برق و گاز محروم هستند. بخش مهمی از امرار معاش روستاییان این منطقه از کمک‌های کمیته امداد امام خمینی(ره) می گذرد.
اشتغالزایی با نقش‌های سنتی

اشتغالزایی با نقش‌های سنتی

اگر چه صنایع دستی امروزه رونق گذشته را ندارد، اما هنوز هستند هنرمندانی که به تولید لوازم دست‌ساز اشتغال دارند. مواردی چون: بافت انواع پارچه، گلیم، قالی، گیوه، خراطی، میناکاری و ساخت وسایل فلزی و قلم‌زنی از جمله این صنایع است. صنایع دستی خوزستان با الهام از پیشینه تاریخی منطقه زاگرس به عنوان مهد تمدن و فرهنگ ایلامیان و وجود قومیت‌های مختلف فرهنگی، چون بختیاری و اعراب از تنوع چشمگیری برخوردار شده است. این گزارش نگاهی داشته است به حمایت‌های کمیته امداد امام خمینی(ره) در راستای خوداشتغالی مردم منطقه اندیکا و لالی و گسترش هنر صنایع دستی و اشتغال زنان در خانه و خانواده.
حکایت چشمان مادر...

حکایت چشمان مادر...

سالخورده مادریست در این خانه امید، با قامتی خمیده، و با تار موی سفید، با خاطرات تیره و تاریک خفته اش و اسرار نوجوانی و جوانی هرگز نگفته اش، چین و چروک بر رخ آن مادر دیدنی است، از غصه های قصه تلخش شنیدنی است، آری این مادران پیر سالخورده چه نیکو حکایتند، مادرانی که نامشان را به یاد نمی آوردند، اما خیلی دقیق به تو می گویند چند فرزند دارند، مادرانی که به یاد نمی آورند امروز چند شنبه است و چند روز تا روز مادر باقی مانده است، اما دقیقاً می دانند چند سال است که فرزندان و نزدیکان خود را ندیده اند، آری این حکایت چشمانی است که سال‌ها به در دوخته شده است تا ثانیه‌ای نور به جای سال‌ها تاریکی بنشیند و روزی این انتظار به پایان برسد و سال‌ها رنج تنهایی و دلتنگی جای خود را به ثانیه‌ای دیدار شیرین بدهد، حکایت مادران تنها و دلتنگ سرای سالمندان نور سمنان، حکایت چشمان منتظری است که نور و روشنایی آن، سال‌ها پیش از این چشم‌ها گرفته شد و امروز این مادران، منتظر نور دیدگان خود هستند.
1